म आउनेछु आमा ! एकदिन ...[कविता]

खरीबोट

म आउनेछु आमा ! एकदिन ...
यो खाल्डोबाट उन्मुक्तिको श्वास फेर्दै,
यो कंक्रिटको तन र मन त्यागेर
सिमेन्टको भुइँ र आकाश च्यातेर
मनै हराएका मान्छेकाे भीडबाट एक्लिँदै
छियाछिया तनभित्र मानवता छोप्ने मान्छे गलहत्याउँदै
म आउने छु आमा ! एकदिन
आफ्नै गाउँ आउनेछु । 

यहाँ, 
आवाज छ, ध्वनि छैन
आँखा छ, दृष्टि छैन
हाँसो छ, खुसी छैन
माया छ, मुटु छैन
रोदन छ, आँशु छैन
पीडा छ, चित्कार छैन
यो सांसारिक सुखलिप्साको सहरमा 
यो भौतिक आनन्दमात्र बिक्री गर्ने बजारमा 

आमा !
सबै कुरा छ
तर, 
तपाईँको न्यानो माया छैन
आशीर्वादको हात छैन
छ त केवल,
स्वार्थ र अहंकारले भरिएको मानवरुपी जञ्जीर मात्र । 

आमा ! 
यहाँ त 
उडिरहेको धूलोबाट पैसा झारिन्छ
बागमतीको फोहोरमा पैसा चालिन्छ
आमाबुवाको स्नेह र अभिभावकत्वलाई तराजुमा जोखिन्छ
तिललाई पहाड बनाइन्छ अनि पहाडलाई तिल
मरिमराउमा गाउँबाट मलामी बोलाउनुपर्ने यो सहरमा 
भोजभतेरमा बेहुलीको बाको टुप्पी बिक्री हुन्छ
आर्यघाटमा पोलिनुअघि रकम बुझाउनुपर्छ 
मलाई यहाँ पटक्कै बस्न मन छैन, 
म आउनेछु आमा ! एकदिन...
आफ्नै गाउँ आउनेछु । 

मलाई, 
सहरमा फाटेको जीवनभन्दा
गाउँमा फाटेको धूरी प्यारो छ
महलको कठ्यााङ्ग्रिने जाडोभन्दा
धूलाम्य आँगन न्यानो छ 
त्यो सन्नाटाको डल्ला फोड्न
घरको छेउकुना मिलाउन
मन्जुश्रीको फरुवा बोकेर
आँशुभित्र खुसीको श्वास फेर्न
म एक दिन पक्कै आउनेछु आमा !  
आफ्नै गाउँ आउनेछु ।  
 

सम्बन्धित समाचार

म आउनेछु आमा ! एकदिन ...[कविता]

म आउनेछु आमा ! एकदिन ... यो खाल्डोबाट उन्मुक्तिको श्वास फेर्दै, यो कंक्रिटको तन र मन त्यागेर सिमेन्टको भुइँ र आकाश च्यातेर मनै हराएका मान्छेकाे भीडबाट एक्लिँदै छियाछिया तनभित्र मानवता छोप्ने मान्छे गलहत्याउँदै म आउने छु

कसैले पनि तिम्रो ठाउँ ओगट्न सक्तैन [कविता]

कहाँकहाँबाट बहेर आउँछ खुशीको लप्का र टाँसिन खोज्छ मेरो हृदयको भित्तामा सिँढिहरु आफैले चढाउँन खोज्छन् मलाई सफलताको चुलीमा आफन्त-साथीहरु भइदिन्छन् मेरो जहाँज जहाँ विराजमान भएर म बादलहरुमा शयर गर्न सक्छु कविता जन्मन्छ मेरो हरेक अनुभूतिको संयोजनमा यस्तो

बाध्यता [कविता]

कयाैँ रात ननिदाइकन देखेकाे सपना जिन्दगीकाे एक हिस्सा खर्च गरेर  पहिचान गरेकाे लक्ष्य  अाफ्नाे भाकल पूरा गर्न  निर्दाेश पशुकाे घाँटीनिचाेरेझैँ   मेराे लक्ष्यलाई निचाेरीदिए भने  भनिसाध्ये छैन मन् कति रूँदाे हाे  अाँशु कति झर्दाे हाे ! भर्खर बीज  फुटेर माया झाङ्गिन

त्रिविमा कवि तुम्बेहाङ् लिम्बूको कवितासंग्रह भाङ्ना पर्खालको सयपत्री पुरस्कृत

काठमाडौँ । बिहीबार कीर्तिपुरस्थित त्रिभुवन विश्वविद्यालयको केन्द्रीय अंग्रेजी विभागमा नपालीभाषि भुटानी कवि तुम्बेहाङ् लिम्बूको कविताकृति भाङ्ना पर्खालको सयपत्रीलाई नेपाली भुटानी साहित्यतर्फ वर्ष २०१६ को उत्कृष्ट कृतिको रुपमा सम्मानित गरिएको छ