कसैले पनि तिम्रो ठाउँ ओगट्न सक्तैन [कविता]

खरीबोट

कहाँकहाँबाट बहेर आउँछ खुशीको लप्का
र टाँसिन खोज्छ मेरो हृदयको भित्तामा
सिँढिहरु आफैले चढाउँन खोज्छन्
मलाई सफलताको चुलीमा

आफन्त-साथीहरु भइदिन्छन् मेरो जहाँज
जहाँ विराजमान भएर म बादलहरुमा शयर गर्न सक्छु

कविता जन्मन्छ मेरो हरेक अनुभूतिको संयोजनमा

यस्तो लाग्छ कि
ईश्वरलाई फुर्सदै फुर्सद छ अचेल
जो आएर बसिरहन्छन् मेरो घरसंसारमा
र मेरा एकएक दुखको निवारण गर्न तल्लीन रहन्छन्

सखारै स्वागत गर्छ घामको प्रशन्न झुल्कोले
र दिनभर मेरै सेवामा जुटिरहन्छ

म जहाँ जान्छु
त्यहाँ फुल फुल्छ
ढुंगाहरुमा पनि प्वाँख पलाउँछ
र ती उँड्छन् चिरबिरचिरबिर गर्दै माथि गगनमा

यत्तिका सुमधुर गीतहरु गुञ्जन्छन्
यत्तिका सपनाहरु मलाई भेट्न आउँछन्
जीवन आफै आएर संचार हुन खोज्छ मेरो ढुकढुकीमा
तर मेरी प्रिय मायालु !

तिमी जो अप्राप्य सपना भैसकेकी छ्यौ
म रोज निहार्छु तिम्रो अपरिमेय तस्बिर
र निर्क्योल गर्छु
कसैले पनि तिम्रो ठाउँ ओगट्न सक्दैन
कुनै लहरले पनि वगरलाई छोप्न सक्तैन
ए मेरी कल्पनाको आकाश !
म तिम्रो कामनालाई साबित गरिदिन्छु
हाँसीहाँसी दुखलाई सुखको आवरणले पोतिदिन्छु ।
 

सम्बन्धित समाचार

मेरो परिवार र म ! (कविता)

छोरी भन्छे, बाबा म बन्दुक बोक्छु म भन्छु नानी कलम बोक  छोरा भन्छ, म पर्खाल बनाउछु म कपिमा चित्र बनाउ भन्छु बा, भन्छ्न सार्है चेप्यो दमले बेस्करी खोक्छु म भन्छु  हल्ला नगर्नु ,आवाज ननिकाल्नु अरु ले के भन्छ्न ? आमा भन्छिन चोली

गुराँस (कविता)

स्मृतिमा ताजै छ घर पछाडीको बन छानि छानि चढ्ने मिल्ने डालिहरु कोईलि र न्याउलिका सुरिला आवाज तर यो सहरमा जैले खड्किरह्यो मेरो बचपनाको अभाब भेटिएन मेरो गाउँ  भेटिय केवल गगनचुम्बि महल  शून्य आत्मियता र पथ्थर मनहरु । रत मनमै फूलाय

अझै कहिले सम्म ? (कविता)

म पाईला चाल्दै थिएँ ... कोही खोलाको किनारमा बसी गिट्टि कुटिरहेका थिए एक भलादमी आएर यो भएन भन्दै ति कामदारलाई बोलिले नै कुटिरहे बिचरा ति व्यक्ति सहि रहेथे केही आश लिएर हाकिमले केही दिन्छ कि भनेर

डाक्टरको नाममा (कविता)

आमा ! म सेतो कोट लगाएर  घरको आँगनमा उभिन चाहान्थेँ  तर , आज घरको आँगनमा  सेतो कपडामा बेरिएर लडेको छु  सबै सेतो रङहरूले खुसी नदिँदो रहेछ  बुवा ! हजुरले मलाई डाक्टर बनाउने सपना  धेरै वर्षको मिहिनेतले