गुराँस (कविता)

खरीबोट

प्रकाश भट्ट

स्मृतिमा ताजै छ
घर पछाडीको बन

छानि छानि चढ्ने मिल्ने डालिहरु
कोईलि र न्याउलिका सुरिला आवाज
तर यो सहरमा जैले खड्किरह्यो
मेरो बचपनाको अभाब
भेटिएन मेरो गाउँ 
भेटिय केवल गगनचुम्बि महल
 शून्य आत्मियता र
पथ्थर मनहरु ।

रत मनमै फूलाय लालिगुरास 
डुल्दै पुकि सकेछु फूलको सहर 
चराहरुको राजधानी 
जंगलको माहासागर 
जहाँ थियन कुनै कृतिम आवज 
थियत केवोल  चाराका आफै भलाकुसारी
आफ्नै धुन र रागहरु 
आफ्नै भाषा 
म हरायछु तिन्कै संसारमा
हेरिरहे यी नयनले तिनै गुरास
चाराहरुकै  नाच 
सुनी रहे सुमधुर सुमधुर भाकाहरु ।।
 

सम्बन्धित समाचार

मेरो परिवार र म ! (कविता)

छोरी भन्छे, बाबा म बन्दुक बोक्छु म भन्छु नानी कलम बोक  छोरा भन्छ, म पर्खाल बनाउछु म कपिमा चित्र बनाउ भन्छु बा, भन्छ्न सार्है चेप्यो दमले बेस्करी खोक्छु म भन्छु  हल्ला नगर्नु ,आवाज ननिकाल्नु अरु ले के भन्छ्न ? आमा भन्छिन चोली

गुराँस (कविता)

स्मृतिमा ताजै छ घर पछाडीको बन छानि छानि चढ्ने मिल्ने डालिहरु कोईलि र न्याउलिका सुरिला आवाज तर यो सहरमा जैले खड्किरह्यो मेरो बचपनाको अभाब भेटिएन मेरो गाउँ  भेटिय केवल गगनचुम्बि महल  शून्य आत्मियता र पथ्थर मनहरु । रत मनमै फूलाय

अझै कहिले सम्म ? (कविता)

म पाईला चाल्दै थिएँ ... कोही खोलाको किनारमा बसी गिट्टि कुटिरहेका थिए एक भलादमी आएर यो भएन भन्दै ति कामदारलाई बोलिले नै कुटिरहे बिचरा ति व्यक्ति सहि रहेथे केही आश लिएर हाकिमले केही दिन्छ कि भनेर

डाक्टरको नाममा (कविता)

आमा ! म सेतो कोट लगाएर  घरको आँगनमा उभिन चाहान्थेँ  तर , आज घरको आँगनमा  सेतो कपडामा बेरिएर लडेको छु  सबै सेतो रङहरूले खुसी नदिँदो रहेछ  बुवा ! हजुरले मलाई डाक्टर बनाउने सपना  धेरै वर्षको मिहिनेतले